Bıraktığım gibi mi?
O içine küf işlemiş,limoni renkteki kent,
Aşina yüzlerini yaladığım,alev alazı gibi içimi yakan kent...
Sorguları aynı mı ?hala mı ...
Yanlışlarında hala mı ısrarlı,doğrucuların savunmasızlığında...
Bıraktığım gibi mi ? Bırakamadığım O kent...
Gözümden düşen
İçimde tutanan
O kent...
Ve bıraktığım gibi değil işte,
Sakın dokunma dediğin deniz mavisi gözlerin başka bakıyor şimdi,
İçlerinde başka bir hüzün,başka bir mânâ yükü
Bebeklerini yana çevirir gibi,görmezden gelir gibi bir zaman erimişliğini yüreğimin,esaretinde.. Ve kahroluşlarımı,iç çekişlerimi,imkansızlıklarımı ...
Yeniden doğamadım sevgili,
Hergün biraz daha yorgun uyanıyorum hayata
Daha az ümit ediyorum yaşamayı..
Daha hoyrat hislerim,
Eskisi kadar bencilim halen ve eskisinden daha fazla kendim için seviyorum gözlerinin ılımanını,kuytularının gökten engin özgürlüğünü hem esâretini..
Değişmeyen tek şey sevgili;
Yüreğime hançer olup saplanmış öylece duran,
Sanki sevme derken sev diyen sözlerin,
yutkundukça boğazımda durulu -gerçeğim-
Beni benden alan gözlerin..